Ik wou dit jaar graag afsluiten met een positieve gedachte. Die haal ik uit NatuurStemmingen 165 – meer dan vijf jaar geleden, maar hopelijk nog even inspirerend !

De trein vertrok om half zeven in Brussel Zuid. Ik kende de weg ernaartoe als geen andere en nam me voor om tijdig te vertrekken, en op alles voorbereid te zijn. Van Ninove naar Brussel, neem maar een uur, had ik berekend. Parkeren, een ticket nemen… vijf minuten meer zou nog comfortabeler zijn. 

Ik begon ongeduldig te worden. Half zes… Nu zouden we dringend moeten vertrekken. Ik maakte me nerveus. “Het is ook altijd hetzelfde. Hoe kan je daar nu op bouwen… straks missen we de trein.” Ik dacht aan alle andere problemen die zouden volgen als die trein niet werd gehaald. Het zou het begin van een chaotische dag worden. 

Vijf uur vijfendertig. Daar kwam Brigitte de trap af. Ze opende de koffer, plaatste rustig en voorzichtig haar bagage. “Haast je toch, mens”, riep ik van binnen. “Wind je niet op” zei ze vriendelijk, we halen het wel, dat weet je toch?” 

“Het is niet realistisch” zei ik : “vijftig minuten… je raakt nooit op tijd op het perron.”  “Toch wèl”, wist ze.  “Rijd nu maar rustig en maak je geen zorgen…” 

Ik beet op het puntje van mijn tong. “Gemakkelijk zeggen”, dacht ik, “maar wie zal nu weer als een gek rijden en vermijden om nog een pak snelheidsboetes te krijgen?” 

Brigitte leek mijn gedachten te raden. “Hou je kalm, je hoeft je niet op te winden. Alles komt in orde.” Het liefst had ik haar woorden ontkend, in discussie gegaan, maar ik zweeg. Ik voelde me verplicht om in alle kalmte voort te rijden. Ik zou het dan toch geprobeerd hebben. Zeer merkwaardig was, dat alles leek mee te zitten. De verkeerslichten lieten ons keer op keer door… Maar te laat. Half zeven, Brussel Zuid. Brigitte nam haar bagage en terwijl ze het station binnenstapte, hoorde ik door de luidsprekers :  de trein naar Parijs heeft vijftien minuten vertraging.  “Heb je eventjes geluk…” zei ik. “Nee”, zei Brigitte “ik heb het je toch gezegd?”

“Stefaan, ik bestorm je met mijn vervelende vragen… Hoe slaag je erin om zo kalm te blijven ?

Laat me beginnen met te zeggen dat ik geen enkel speciaal talent heb. IK weet dat elke minuut telt en mijn leeftijd houdt me niet tegen om nog iets te leren. Zelfs uit vervelende vragen probeer ik nog iets te leren… Daarnaast heb ik veel jaren geleden de stap gezet om te houden van wat ik doe – en dat te doen waarvan ik houd… Hoe klinkt een dergelijke uitspraak? Houden van wat je doet, en dat doen waarvan je houdt… Is het een droom? Of iets dat echt waar kan zijn? “Hoe kan je nu ooit houden van die saaie zaken waarover ik me elke dag moet buigen? Langs een kant zou ik veel liever iets anders doen, maar ik neem een risico door ervoor te gaan…” En nochtans, moet je eens overwegen hoe je persoonlijke positie ten opzichte van een taak, dit lichter of zwaarder maakt. Want alles wat je graag doet, gaat vlot, gemakkelijk en de tijd vliegt. Alles wat je met tegenzin doet, is zwaar, je krijgt jezelf moeilijk in beweging, en het lijkt een eeuwigheid te duren… Je kunt natuurlijk de zaken omdraaien en ervan uitgaan dat je het graag doet omdat het gemakkelijk is… of dat je het met tegenzin doet omdat het saai is… maar wat was eerst? Akkoord, iets nieuw leren kost inspanning. Maar het is de motivatie ertoe, die helpt om het onder de knie te krijgen. Het is de motivatie die ervoor zorgt dat geen inspanning te zwaar is om je doel te bereiken. 

Betrap er jezelf op, hoe je het leven lastig maakt. Je zucht misschien bij het gras dat moet gemaaid worden, bij de was die niet opgevouwen en gestreken raakt, bij de afwas waar je geen zin in hebt, bij de boekhouding die je eigenlijk al veel te lang hebt uitgesteld, of bij de gedachte dat je op dieet moet gaan… 

Alles heeft te maken met de manier waarop je het ‘ziet’, die kijk op omstandigheden, feiten, situaties die zich voordoen, routines… Waarom zou een avondje strijken niet net zo leuk zijn als een avondje luieren voor het televisiescherm? Waarom zou je boekhouding in orde maken niet net zoveel voldoening geven als een spannend verhaal lezen? Wellicht hebben we het teveel gehoord, of teveel zelf gezegd… We hebben de nadelen in de verf gezet, ons voortdurend eraan herinnerd met hoeveel tegenzin je eraan begint. Maar met een positievere kijk – een positieve programmering, voelt dat anders aan. Er is nog veel te zeggen over glazen en water, vol of leeg en alles daartussenin… maar neem gewoon eens één voorbeeld uit je dagelijkse leven – iets wat je niet bepaald ‘graag’ doet. Begin met je voorinstelling te negeren. Doe het gewoon. En terwijl je het doet, denk aan de voordelen van het feit dat je het nu doèt. En probeer dan te bedenken hoe je dit in de toekomst altijd zo zult doen. Je maakt je daar niet druk om. Je doet het gewoon. Je maakt het niet zwaarder, want dat is in je nadeel. Je hebt er alle belang bij om het lichter te maken.  Elke dag opnieuw, tot alles licht is, en alles met dezelfde liefde wordt gedaan.  Er zullen altijd voorkeurssituaties zijn, maar de kloof tussen graag en met tegenzin, zal kleiner en kleiner worden, als je geleerd hebt om het op de juiste manier te doen. Kunnen we daarmee het jaar besluiten? Dan wens ik je vrede en alle goeds !