Educatieve non-profit organisatie voor een gezonde en duurzame leefstijl

Osteoporose

Is de diagnose gevallen? Wat zijn de acties die je kunt ondernemen?

Door de jaren heen heb ik vaak nagedacht over het probleem van de groeiende osteoporose-epidemie, en of calciumsuppletie een veilige en effectieve preventieve strategie is, zoals alom voorgesteld door de gezondheidsinstanties. Sinds de eerste voordrachten over Reuma Natuurlijk Genezen, die we organiseerden vanaf 1983, waren we aanhoudend in contact ment mensen die oplossingen zochten voor hun achteruitgaande conditie. Het spook van het verlies van zelfstandigheid, de ontstekingen, pijn en ongemakken, waren nooit ver weg. Mijn onderzoek naar het onderwerp heeft me tot de andere conclusies geleid, en in deze brief wil ik één onderdeel daarvan delen :

De productie van botziekten: een verhaal van Osteoporose en Osteopenia

De huidige definities van osteopenie en osteoporose werden door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) in het begin van de jaren 90 bedacht en vervolgens geprojecteerd op miljoenen vrouwen, schijnbaar om hen ervan te overtuigen dat ze een met medicijnen behandelbare, hoewel symptoomloze, ziekte hadden.

Osteopenia (1992) en Osteoporose (1994) werden formeel door de WHO geïdentificeerd als skeletaandoeningen als botmineraaldichtheden (BMD) 1 en 2,5 standaardafwijkingen onder de piek-botmassa van een gemiddelde jonge volwassen blanke vrouw dalen, gemeten door een röntgenapparaat dat bekend staat als Dual energy X-ray absorptiometrie (DXA, of DEXA). Deze technische definitie, die nu wereldwijd over de hele wereld wordt gebruikt als de gouden standaard, is verontrustend en, zoals we zien, verbergt waarschijnlijk een agenda die niets te maken heeft met de bevordering van gezondheid.

Een standaard die je nooit hebt gehad, wordt nu de maatstaf van wat je zou moeten hebben… terwijl ouder worden, wordt benaderd als een nieuwe ziekte

Een ‘standaardafwijking’ is eenvoudig een hoeveelheid die wordt berekend om de mate van afwijking voor een groep als geheel aan te geven, d.w.z. binnen elke natuurlijke populatie zullen er mensen zijn met hogere en lagere waarden, b.v. lengte, gewicht, botmineraaldichtheid, cholesterolgehalte. De keuze van een gemiddelde jonge volwassen vrouw (ongeveer 30 jaar oud) met een maximale botmassa in de menselijke levenscyclus als de nieuwe norm voor normaliteit voor alle vrouwen van 30 jaar of ouder, was natuurlijk niet alleen volledig willekeurig maar ook onlogisch. Waarom zouden tenslotte de botten van een 80-jarige als ‘abnormaal’ worden gedefinieerd als ze minder dicht zijn dan die van een 30-jarige?

Binnen de nieuwe BMD-definities van de WHO wordt het verouderingsproces gedefinieerd als een ziekte, en deze definities waren gericht op vrouwen, ongeveer op dezelfde manier waarop de menopauze ooit opnieuw werd gedefinieerd als een “ziekte” die moest worden behandeld met synthetische hormoonvervangende (HRT) therapieën; dat wil zeggen, voordat het hele kaartenhuis instortte met het besef dat door het behandelen van de menopauze als een ziekte de medische instelling meer kwaad dan goed veroorzaakte, b.v. hartziekte, beroerte en kanker.

Om de leegte te vullen die is achtergelaten door het HRT-debacle en de desillusie van miljoenen vrouwen, resulteerden de nieuwe definities van de WHO in de diagnose en daaropvolgende etikettering van miljoenen gezonde vrouwen van middelbare leeftijd en oudere vrouwen met wat ze nu moeten slikken als een andere ‘(on)gezondheidstoestand’, ernstig genoeg om het gebruik van dure en gevaarlijke bot-medicijnen (en even gevaarlijke megadoses elementair calcium) te rechtvaardigen in het streven naar een verhoging van de botdichtheid met alle noodzakelijke middelen.

Een ding waarover niet kan worden gedebatteerd, want het is nu een kwestie van geschiedenis, is dat deze plotselinge transformatie van gezonde vrouwen, die geen symptomen hadden van “lage botmineraaldichtheid”, in een risicogroep die geschikt was voor behandeling, diende om miljarden aan inkomsten te genereren voor fabrikanten van DXA-apparaten, doktersbezoeken en medicijnen op recept over de hele wereld.

Is er dan geen probleem? Ja, dat is er, na tientallen jaren beroofd geweest te zijn van basische mineralen, heeft het lichaam grote mineralenschade geleden. Maar wonder boven wonder geeft het lichaam zich niet gemakkelijk prijs. Het heeft zich verzet en heeft die kostbare draagstructuur van het lichaam zoveel mogelijk gespaard. Maar het heeft niets aan die klassieke maatregelen om de gaten toe te plamuren, in de hoop dat het lichaam daardoor sterker is. Laten we beginnen met de roofbouw stop te zetten. En laten we aan het lichaam geven wat het nodig heeft. Als je de afbeelding bovenaan goed bekijkt, is daar niet alleen sprake van calcium. Ik ben drie maanden bezig geweest met het volgende nummer van Natuur & Gezondheid, waar het gaat over mineralen. Als iemand die informatie grondig bestudeert, en aan de hand van een haaranalyse erachter komt hoe het met de mineralenhuishouding in het lichaam staat, en de nodige voedingscorrecties doet – en waar nodig de gepaste suppletie (en dat is waarschijnlijk niet calcium), zou het resultaat heel anders kunnen zijn.

Vorige

Voedingstekorten

Volgende

Voedingsaanpassingen bij Diabetes

  1. Lutgart

    Krachtig geschreven, dank je wel. Ik voel mij ondersteund door dergelijke artikelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén